انسولین یکی از مهم‌ترین هورمون‌های بدن برای کنترل قند خون است؛ اما نام آن برای بسیاری از افراد با نگرانی‌هایی مثل افزایش وزن، چاقی شکمی و سخت‌تر شدن روند لاغری همراه شده است. بسیاری از بیماران دیابتی یا افرادی که با مقاومت به انسولین درگیر هستند، این سؤال را دارند که آیا خود انسولین باعث چاقی میشود یا افزایش وزن بیشتر به تغذیه، سبک زندگی، کنترل نامناسب قند خون و میزان کالری دریافتی مربوط است؟
واقعیت این است که انسولین می‌تواند در برخی شرایط با افزایش وزن همراه باشد، اما به‌تنهایی عامل چاقی نیست. این هورمون به بدن کمک می‌کند قند موجود در خون وارد سلول‌ها شود و به‌عنوان انرژی مورد استفاده قرار بگیرد. زمانی که انرژی دریافتی بدن بیشتر از نیاز روزانه باشد، بخشی از این انرژی اضافه می‌تواند به‌صورت چربی ذخیره شود. به همین دلیل، برخی افراد پس از شروع مصرف انسولین یا بهبود کنترل قند خون، ممکن است افزایش وزن را تجربه کنند؛ اما این موضوع به معنای چاق‌کننده بودن قطعی انسولین نیست.
در این مقاله بررسی می‌کنیم انسولین دقیقاً چه نقشی در بدن دارد، چرا گاهی مصرف آن با افزایش وزن همراه میشود، تفاوت مقاومت به انسولین با انسولین‌درمانی چیست و چگونه می‌توان با تغذیه مناسب، فعالیت بدنی و تنظیم درمان، از افزایش وزن ناخواسته جلوگیری کرد.
انسولین چیست و چه کاری در بدن انجام می‌دهد؟
انسولین هورمونی است که توسط لوزالمعده یا پانکراس تولید میشود و نقش اصلی آن، کمک به تنظیم قند خون است. وقتی غذا می‌خوریم، مخصوصاً غذاهای حاوی کربوهیدرات مثل نان، برنج، سیب‌زمینی، میوه‌ها و شیرینی‌ها، بدن آن‌ها را به قند ساده‌تری به نام گلوکز تبدیل می‌کند. گلوکز وارد خون میشود و سطح قند خون را بالا می‌برد. در این زمان، پانکراس انسولین ترشح می‌کند تا قند از خون وارد سلول‌ها شود و بدن بتواند از آن برای تولید انرژی استفاده کند.
به زبان ساده، انسولین مثل یک کلید عمل می‌کند. این کلید به سلول‌ها کمک می‌کند درهای خود را به روی گلوکز باز کنند. وقتی انسولین به‌درستی کار کند، قند خون در محدوده طبیعی باقی می‌ماند و سلول‌ها انرژی لازم برای فعالیت‌های روزانه را دریافت می‌کنند.
اما وظیفه انسولین فقط کنترل قند خون نیست. این هورمون در ذخیره انرژی هم نقش دارد. اگر بدن بیشتر از نیاز خود انرژی دریافت کند، انسولین کمک می‌کند بخشی از این انرژی اضافه به شکل گلیکوژن در کبد و عضلات ذخیره شود. وقتی ذخایر گلیکوژن پر شوند، انرژی مازاد می‌تواند در بدن به شکل چربی ذخیره شود. به همین دلیل، انسولین در متابولیسم قند، چربی و حتی پروتئین نقش مهمی دارد.
در افراد سالم، ترشح انسولین به‌صورت طبیعی و متناسب با مقدار قند خون انجام میشود. اما در برخی افراد، سلول‌ها به انسولین پاسخ مناسبی نمی‌دهند؛ به این وضعیت مقاومت به انسولین گفته میشود. در این حالت، بدن برای کنترل قند خون مجبور میشود انسولین بیشتری تولید کند. اگر این روند ادامه پیدا کند، خطر ابتلا به دیابت نوع ۲، افزایش وزن و اختلالات متابولیک بیشتر میشود.
بنابراین، انسولین یک هورمون ضروری برای بدن است و بدون آن، سلول‌ها نمی‌توانند به‌درستی از قند خون استفاده کنند. مشکل زمانی ایجاد میشود که تعادل میان قند خون، ترشح انسولین، تغذیه و فعالیت بدنی به هم بخورد.
آیا انسولین واقعاً باعث چاقی میشود؟
انسولین به‌تنهایی باعث چاقی نمی‌شود، اما می‌تواند در برخی شرایط با افزایش وزن همراه باشد. وظیفه انسولین این است که قند خون را وارد سلول‌ها کند تا به انرژی تبدیل شود؛ اما اگر کالری دریافتی فرد بیشتر از نیاز بدن باشد، انرژی اضافه می‌تواند با کمک انسولین به‌صورت چربی ذخیره شود. به همین دلیل، بعضی افراد پس از شروع مصرف انسولین یا در شرایطی مثل مقاومت به انسولین، افزایش وزن را تجربه می‌کنند. با این حال، چاقی معمولاً نتیجه ترکیبی از تغذیه نامناسب، کم‌تحرکی، کالری اضافه، اختلالات هورمونی و کنترل نامناسب قند خون است، نه فقط وجود انسولین در بدن.
چرا مصرف انسولین می‌تواند باعث افزایش وزن شود؟
مصرف انسولین می‌تواند در بعضی افراد باعث افزایش وزن شود، چون با بهتر شدن کنترل قند خون، بدن دوباره می‌تواند قند را به‌درستی وارد سلول‌ها کند و از آن انرژی بگیرد. در این حالت، کالری‌هایی که قبلاً ممکن بود به دلیل قند خون بالا از طریق ادرار دفع شوند، در بدن حفظ می‌شوند. از طرف دیگر، اگر مقدار غذای مصرفی بیشتر از نیاز بدن باشد، انسولین به ذخیره انرژی اضافه به شکل چربی کمک می‌کند. همچنین برخی افراد برای جلوگیری از افت قند خون، میان‌وعده‌های بیشتری مصرف می‌کنند که همین موضوع می‌تواند باعث افزایش کالری دریافتی و در نتیجه اضافه‌وزن شود.
ارتباط انسولین با ذخیره چربی در بدن چیست؟
انسولین در ذخیره چربی نقش دارد، چون وقتی قند خون بعد از غذا بالا می‌رود، به سلول‌ها کمک می‌کند گلوکز را جذب کرده و از آن انرژی تولید کنند. اگر بدن بیشتر از نیازش انرژی دریافت کند، ابتدا بخشی از این انرژی در کبد و عضلات ذخیره میشود و در صورت اضافه بودن، می‌تواند به شکل چربی در بدن ذخیره شود. از طرف دیگر، انسولین تا حدی مانع تجزیه چربی‌های ذخیره‌شده میشود؛ بنابراین وقتی سطح انسولین به‌طور مداوم بالا باشد، مخصوصاً همراه با پرخوری و کم‌تحرکی، بدن بیشتر در حالت ذخیره انرژی قرار می‌گیرد و کاهش چربی سخت‌تر میشود.
تفاوت مقاومت به انسولین و مصرف انسولین در افزایش وزن
مقاومت به انسولین و مصرف انسولین هر دو می‌توانند با افزایش وزن ارتباط داشته باشند، اما دلیل آن‌ها متفاوت است. در مقاومت به انسولین، سلول‌ها به انسولین پاسخ مناسبی نمی‌دهند و بدن برای کنترل قند خون، انسولین بیشتری تولید می‌کند؛ بالا بودن مداوم انسولین می‌تواند ذخیره چربی را بیشتر و کاهش وزن را سخت‌تر کند. اما در مصرف انسولین، مخصوصاً در افراد دیابتی، افزایش وزن معمولاً به این دلیل رخ می‌دهد که قند خون بهتر کنترل میشود، کالری کمتری از طریق ادرار دفع میشود و انرژی بیشتری در بدن باقی می‌ماند. بنابراین مقاومت به انسولین بیشتر به اختلال در عملکرد بدن مربوط است، اما افزایش وزن با مصرف انسولین معمولاً به درمان، دوز دارو، تغذیه و پیشگیری از افت قند خون ارتباط دارد.
آیا همه افرادی که انسولین مصرف می‌کنند چاق می‌شوند؟
خیر، همه افرادی که انسولین مصرف می‌کنند چاق نمی‌شوند. افزایش وزن یکی از عوارض احتمالی مصرف انسولین است، اما شدت آن به عواملی مثل دوز انسولین، نوع تغذیه، میزان فعالیت بدنی، کنترل قند خون و تعداد دفعات افت قند بستگی دارد. بعضی افراد ممکن است در شروع درمان کمی وزن اضافه کنند، چون بدن بهتر از قبل قند را جذب و ذخیره می‌کند؛ اما با تنظیم درست رژیم غذایی، مصرف منظم دارو طبق نظر پزشک و تحرک کافی می‌توان از افزایش وزن زیاد جلوگیری کرد یا آن را کنترل کرد.
انسولین و چاقی شکمی با هم ارتباط دارند، اما انسولین به‌تنهایی علت چاقی شکمی نیست. وقتی سطح انسولین برای مدت طولانی بالا بماند، مخصوصاً در شرایطی مثل مقاومت به انسولین، بدن بیشتر تمایل به ذخیره انرژی و چربی پیدا می‌کند. این چربی اضافه معمولاً می‌تواند در ناحیه شکم تجمع پیدا کند و با افزایش خطر دیابت نوع ۲، کبد چرب و مشکلات متابولیک همراه باشد. البته چاقی شکمی بیشتر نتیجه ترکیب عواملی مثل پرخوری، مصرف زیاد قند و کربوهیدرات‌های ساده، کم‌تحرکی، استرس، خواب ناکافی و زمینه ژنتیکی است.
انسولین و چاقی شکمی
انسولین و چاقی شکمی با هم ارتباط دارند، اما انسولین به‌تنهایی علت چاقی شکمی نیست. وقتی سطح انسولین برای مدت طولانی بالا بماند، مخصوصاً در شرایطی مثل مقاومت به انسولین، بدن بیشتر تمایل به ذخیره انرژی و چربی پیدا می‌کند. این چربی اضافه معمولاً می‌تواند در ناحیه شکم تجمع پیدا کند و با افزایش خطر دیابت نوع ۲، کبد چرب و مشکلات متابولیک همراه باشد. البته چاقی شکمی بیشتر نتیجه ترکیب عواملی مثل پرخوری، مصرف زیاد قند و کربوهیدرات‌های ساده، کم‌تحرکی، استرس، خواب ناکافی و زمینه ژنتیکی است.
نقش قند خون کنترل‌نشده در کاهش یا افزایش وزن
قند خون کنترل‌نشده می‌تواند هم باعث کاهش وزن شود و هم در بعضی شرایط به افزایش وزن کمک کند. وقتی قند خون برای مدت طولانی بالا باشد، بدن نمی‌تواند به‌درستی از گلوکز به‌عنوان انرژی استفاده کند و ممکن است بخشی از قند اضافه از طریق ادرار دفع شود؛ به همین دلیل برخی افراد قبل از تشخیص دیابت یا در زمان کنترل ضعیف قند خون، دچار کاهش وزن می‌شوند. اما از طرف دیگر، نوسان زیاد قند خون، گرسنگی مکرر، افت قندهای ناگهانی و مصرف غذای بیشتر برای جبران آن می‌تواند زمینه افزایش وزن را فراهم کند. به‌طور خلاصه:
- ♦️ قند خون بالا می‌تواند باعث دفع قند و کالری از طریق ادرار و در نتیجه کاهش وزن شود.
- ♦️ وقتی بدن نتواند از قند به‌خوبی استفاده کند، ممکن است برای تأمین انرژی به سراغ چربی و عضله برود.
- ♦️ نوسان قند خون می‌تواند باعث گرسنگی، پرخوری و میل بیشتر به شیرینی شود.
- ♦️ افت قند خون در افراد مصرف‌کننده انسولین ممکن است باعث خوردن میان‌وعده‌های اضافه شود.
- ♦️ کنترل بهتر قند خون معمولاً به بدن کمک می‌کند وزن را متعادل‌تر و سالم‌تر مدیریت کند.
در نتیجه، تغییر وزن در افراد دیابتی همیشه فقط به انسولین مربوط نیست و کنترل نبودن قند خون هم می‌تواند نقش مهمی داشته باشد. اگر قند خون به‌طور مداوم بالا یا پرنوسان باشد، بدن در استفاده از انرژی دچار اختلال میشود و همین موضوع ممکن است باعث کاهش وزن غیرطبیعی یا افزایش اشتها و اضافه‌وزن شود. بنابراین کنترل منظم قند خون، تغذیه مناسب و تنظیم درمان، نقش مهمی در حفظ وزن سالم دارند.
چگونه از چاقی ناشی از انسولین جلوگیری کنیم؟
برای جلوگیری از چاقی ناشی از انسولین، مهم‌ترین کار این است که مصرف انسولین با برنامه غذایی منظم، کنترل کالری و فعالیت بدنی همراه باشد. فرد نباید برای ترس از افزایش وزن، انسولین را خودسرانه کم یا قطع کند؛ چون این کار می‌تواند باعث بالا رفتن خطرناک قند خون شود. بهتر است مقدار کربوهیدرات وعده‌ها کنترل شود، از مصرف زیاد شیرینی‌ها و نوشیدنی‌های قندی پرهیز شود و وعده‌های غذایی به‌گونه‌ای تنظیم شوند که احتمال افت قند و نیاز به خوردن میان‌وعده‌های اضافه کمتر شود.
به‌طور خلاصه، چند راهکار مهم عبارت‌اند از:
- ✅ تنظیم دوز انسولین فقط طبق نظر پزشک
- ✅ کنترل مقدار نان، برنج، سیب‌زمینی، شیرینی و سایر کربوهیدرات‌ها
- ✅ مصرف پروتئین، سبزیجات و فیبر برای احساس سیری بیشتر
- ✅ پرهیز از خوردن میان‌وعده‌های غیرضروری برای ترس از افت قند
- ✅ انجام فعالیت بدنی منظم برای افزایش حساسیت بدن به انسولین
- ✅ اندازه‌گیری منظم قند خون برای پیشگیری از نوسانات شدید
- ✅ پیگیری وزن و دور شکم برای تشخیص زودهنگام افزایش وزن
در نهایت، افزایش وزن با انسولین قابل پیشگیری و کنترل است، به شرطی که درمان دارویی، تغذیه و سبک زندگی در کنار هم مدیریت شوند. هدف اصلی این نیست که انسولین حذف شود، بلکه باید قند خون بدون افزایش وزن غیرضروری کنترل شود.
بهترین رژیم غذایی برای کنترل وزن هنگام مصرف انسولین
وقتی فرد انسولین مصرف می‌کند، نوع و مقدار غذا اهمیت زیادی پیدا می‌کند؛ چون تغذیه نامناسب می‌تواند هم باعث نوسان قند خون شود و هم نیاز بدن به انسولین را افزایش دهد. بهترین رژیم غذایی در این شرایط، رژیمی نیست که فرد را گرسنه نگه دارد، بلکه برنامه‌ای متعادل است که کربوهیدرات‌ها را کنترل می‌کند، فیبر و پروتئین کافی دارد و از دریافت کالری اضافه جلوگیری می‌کند. رعایت این اصول کمک می‌کند قند خون پایدارتر بماند و احتمال افزایش وزن هنگام مصرف انسولین کمتر شود.
| اصل تغذیه‌ای | چه کاری انجام دهیم؟ | چرا مهم است؟ |
|---|---|---|
| کنترل کربوهیدرات | مقدار نان، برنج، سیب‌زمینی، ماکارونی و شیرینی را در هر وعده مدیریت کنید. | مصرف زیاد کربوهیدرات می‌تواند قند خون را بالا ببرد و نیاز به انسولین را بیشتر کند. |
| انتخاب کربوهیدرات سالم | از نان سبوس‌دار، جو دوسر، حبوبات، سبزیجات و میوه کامل استفاده کنید. | این مواد فیبر بیشتری دارند و باعث افزایش آهسته‌تر قند خون می‌شوند. |
| مصرف پروتئین کافی | در وعده‌ها از تخم‌مرغ، مرغ، ماهی، گوشت کم‌چرب، لبنیات ساده یا حبوبات استفاده کنید. | پروتئین به احساس سیری کمک می‌کند و جلوی ریزه‌خواری را می‌گیرد. |
| افزایش فیبر | سبزیجات، سالاد، حبوبات و غلات کامل را بیشتر در برنامه غذایی قرار دهید. | فیبر باعث کنترل بهتر اشتها و کاهش نوسان قند خون میشود. |
| پرهیز از قند ساده | نوشابه، آبمیوه صنعتی، شیرینی، کیک، بیسکویت و شکلات را محدود کنید. | این خوراکی‌ها قند خون را سریع بالا می‌برند و می‌توانند باعث افزایش وزن شوند. |
| تنظیم وعده‌ها | وعده‌ها را منظم مصرف کنید و از حذف طولانی‌مدت غذا خودداری کنید. | بی‌نظمی غذایی می‌تواند باعث افت قند، گرسنگی شدید و پرخوری شود. |
| کنترل چربی‌های ناسالم | غذاهای سرخ‌کردنی، فست‌فود و چربی‌های جامد را کاهش دهید. | این غذاها کالری بالایی دارند و خطر افزایش وزن را بیشتر می‌کنند. |
| نوشیدن آب کافی | به‌جای نوشیدنی‌های شیرین، آب یا نوشیدنی‌های بدون قند مصرف کنید. | کاهش کالری مایع یکی از ساده‌ترین راه‌ها برای کنترل وزن است. |
| توجه به افت قند خون | برای افت قند فقط مقدار لازم قند سریع‌الجذب مصرف کنید، نه میان‌وعده‌های سنگین. | خوردن بیش از حد برای جبران افت قند می‌تواند باعث دریافت کالری اضافه شود. |
در مجموع، بهترین رژیم غذایی هنگام مصرف انسولین رژیمی است که کربوهیدرات کنترل‌شده، فیبر بالا، پروتئین کافی و قند ساده کم داشته باشد. هدف این است که قند خون بدون نوسان شدید کنترل شود و بدن کالری اضافه دریافت نکند.
ورزش چگونه به کاهش مقاومت به انسولین کمک می‌کند؟
ورزش یکی از مؤثرترین راه‌ها برای کاهش مقاومت به انسولین است، چون باعث میشود سلول‌های عضلانی بهتر از قند خون استفاده کنند. هنگام فعالیت بدنی، عضلات برای تولید انرژی به گلوکز بیشتری نیاز دارند و همین موضوع کمک می‌کند قند راحت‌تر از خون وارد سلول‌ها شود؛ حتی گاهی این فرایند با نیاز کمتر به انسولین انجام میشود. به همین دلیل، ورزش منظم می‌تواند حساسیت سلول‌ها به انسولین را افزایش دهد، قند خون را بهتر کنترل کند و احتمال ذخیره چربی اضافه را کاهش دهد.
به‌طور خلاصه، ورزش از چند راه کمک می‌کند:
- ✅ باعث مصرف بیشتر قند خون توسط عضلات میشود.
- ✅ حساسیت سلول‌ها به انسولین را افزایش می‌دهد.
- ✅ به کاهش چربی شکمی کمک می‌کند.
- ✅ نوسان قند خون و اشتهای کاذب را کمتر می‌کند.
- ✅ در کنار رژیم غذایی مناسب، کنترل وزن را آسان‌تر می‌کند.
حتی پیاده‌روی منظم، تمرینات سبک قدرتی یا فعالیت‌های روزانه بیشتر می‌توانند به‌مرور مقاومت به انسولین را کاهش دهند و عملکرد بدن را در کنترل قند خون بهتر کنند.
آیا قطع انسولین برای لاغری خطرناک است؟
بله، قطع انسولین برای لاغری بسیار خطرناک است و نباید به‌هیچ‌وجه بدون نظر پزشک انجام شود. انسولین برای بسیاری از افراد دیابتی، مخصوصاً مبتلایان به دیابت نوع ۱ و برخی بیماران دیابت نوع ۲، یک داروی ضروری برای کنترل قند خون است. قطع یا کم کردن خودسرانه آن می‌تواند باعث بالا رفتن شدید قند خون، کم‌آبی بدن، ضعف، تهوع، تاری دید و در موارد شدید حتی کتواسیدوز دیابتی و کما شود.
اگر فردی هنگام مصرف انسولین دچار افزایش وزن شده است، راه‌حل آن قطع دارو نیست؛ بلکه باید علت افزایش وزن بررسی شود. تنظیم دوز انسولین، اصلاح رژیم غذایی، کنترل مقدار کربوهیدرات، افزایش فعالیت بدنی و پیشگیری از افت قندهای مکرر می‌تواند به مدیریت وزن کمک کند. بنابراین هدف اصلی باید کنترل قند خون همراه با حفظ وزن سالم باشد، نه حذف خودسرانه انسولین.
چه زمانی افزایش وزن با انسولین نگران‌کننده است؟
افزایش وزن با انسولین زمانی نگران‌کننده است که سریع، زیاد یا همراه با علائم غیرطبیعی باشد. کمی افزایش وزن در شروع درمان ممکن است برای بعضی افراد اتفاق بیفتد، اما اگر وزن در مدت کوتاهی به‌طور قابل‌توجه بالا برود، دور شکم زیاد شود یا فرد دچار ورم پاها، تنگی نفس، خستگی شدید، افت قندهای مکرر یا افزایش اشتهای غیرقابل‌کنترل شود، باید موضوع با پزشک بررسی شود.
به‌طور کلی، افزایش وزن با انسولین در این شرایط نیاز به پیگیری دارد:
- ♦️ افزایش وزن سریع در مدت کوتاه
- ♦️ زیاد شدن واضح چربی شکمی یا دور کمر
- ♦️ ورم پا، مچ پا یا صورت
- ♦️ افت قند خون مکرر و نیاز زیاد به خوردن میان‌وعده
- ♦️ افزایش اشتهای شدید بعد از شروع انسولین
- ♦️ بالا ماندن قند خون با وجود افزایش وزن
- ♦️ احساس ضعف، تنگی نفس یا خستگی غیرعادی
در چنین شرایطی ممکن است نیاز باشد دوز انسولین، نوع دارو، برنامه غذایی یا میزان فعالیت بدنی دوباره تنظیم شود. نکته مهم این است که فرد نباید به دلیل نگرانی از چاقی، انسولین را خودسرانه قطع یا کم کند؛ چون این کار می‌تواند خطرناک باشد.
جمع‌بندی
در نهایت، انسولین به‌خودی‌خود دشمن کاهش وزن یا عامل قطعی چاقی نیست؛ بلکه یک هورمون ضروری برای کنترل قند خون و تأمین انرژی سلول‌های بدن است. با این حال، در برخی شرایط مثل مصرف کالری بیشتر از نیاز بدن، کم‌تحرکی، افت قندهای مکرر، مصرف میان‌وعده‌های اضافه یا تنظیم نبودن دوز دارو، مصرف انسولین می‌تواند با افزایش وزن همراه شود. از طرف دیگر، مقاومت به انسولین هم می‌تواند باعث بالا ماندن سطح انسولین در بدن، افزایش ذخیره چربی و سخت‌تر شدن روند کاهش وزن شود.
نکته مهم این است که افزایش وزن هنگام مصرف انسولین قابل پیشگیری و کنترل است. انتخاب رژیم غذایی مناسب، مدیریت مقدار کربوهیدرات، مصرف پروتئین و فیبر کافی، فعالیت بدنی منظم و اندازه‌گیری قند خون می‌تواند کمک کند فرد هم قند خون پایدارتری داشته باشد و هم وزن خود را بهتر مدیریت کند. بنابراین اگر فردی بعد از شروع انسولین دچار افزایش وزن شد، نباید دارو را خودسرانه قطع کند؛ بلکه بهتر است با پزشک درباره تنظیم دوز، نوع انسولین و برنامه غذایی مشورت کند.
به‌طور خلاصه، انسولین زمانی مشکل‌ساز میشود که تعادل میان تغذیه، فعالیت بدنی، قند خون و درمان دارویی به هم بخورد. با مدیریت درست این عوامل، می‌توان از فواید انسولین برای کنترل دیابت استفاده کرد و در عین حال از افزایش وزن غیرضروری جلوگیری کرد.
سوالات متداول
بله. ورزش حساسیت سلول‌ها به انسولین را افزایش می‌دهد و کمک می‌کند قند خون بهتر وارد سلول‌ها شود.
غذاهای پرفیبر، پروتئین‌های کم‌چرب، سبزیجات، غلات کامل و کربوهیدرات‌های پیچیده انتخاب‌های بهتری هستند.
خیر. افزایش وزن برای همه اتفاق نمی‌افتد و به تغذیه، فعالیت بدنی، دوز انسولین و کنترل قند خون بستگی دارد.
چون با کنترل بهتر قند خون، بدن انرژی بیشتری را جذب و ذخیره می‌کند. همچنین گاهی خوردن میان‌وعده‌های اضافه برای جلوگیری از افت قند باعث افزایش وزن میشود.
انسولین به‌تنهایی باعث چاقی نمی‌شود، اما در برخی افراد می‌تواند با افزایش وزن همراه باشد؛ مخصوصاً اگر کالری دریافتی بیشتر از نیاز بدن باشد.
